Набор-2009

2009-09-07T22:04:42Z

БЕЛАРУСКІ КАЛЕГІЮМ
прапануе дадатковае навучаньне па спэцыялізацыях:
- журналістыка
- найноўшая гісторыя
- філязофія/літаратура
А таксама - адмысловы набор на спэцкурс па фатаграфіі
Навучаньне ў БК - бясплатнае
Заяўкі прамаюцца па 25 верасьня 2009г.
З умовамі паступленьня можна азнаёміцца тут
Дадатковая інфа пра БК тут

Піяр вітаецца:)
PS valjaryna, будзем радыя бачыць зноў:)

Канец словаў

2009-06-11T15:31:19Z

"Вечны" каляндар "Канец словаў" - прэцэдэнт комплекснай прамоцыі беларускай літаратуры праз аранжыроўку актуальных тэкстаў гламурным візуальным шэрагам з элементамі ню.
"Канец словаў" можна разумець па-рознаму: як вычарпанасць творчага акту, перспектыву новага тэксту, невербальнае выказванне літаратара ці разьняволеную гульню сэнсаў з нагоды целаў і тэкстаў. Тут ёсць месца і аголеным азадкам, і тэкстам (у літарах і малюнках), і іх агульным кантэкстам - той прасторы, дзе ў галовах з'яўляюцца словы.

Фатографы арт-календара: Андрэй Шчукін і Дзяніс Нядзельскі.
Фатографы тэкставай часткі: Ігар Саўчанка, Андрэй liankevich Лянкевіч, Вольга beregite_lliss Закрэўская і інш.

СТУДЗЕНЬ - Віктар Шалкевіч

ЛЮТЫ - Віталь Рыжкоў

САКАВІК - Юрась Барысевіч

КРАСАВІК - Севярын Квяткоўскі

ТРАВЕНЬ - Анатоль Івашчанка

ЧЭРВЕНЬ - Андрэй Такінданг

ЛІПЕНЬ - Андрэй Хадановіч

ЖНІВЕНЬ - Сяргей "Пістончык" Прылуцкі

ВЕРАСЕНЬ - Андрэй Адамовіч

КАСТРЫЧНІК - Усевалад Сцебурака

ЛІСТАПАД - Ілля Сін

СЬНЕЖАНЬ - Лявон Вольскі

а таксама мужчына з вокладкі - Валянцін Акудовіч

Удзельнікі аб праекце
Юрась Барысевіч: “Я пагадзіўся на ўдзел таму, што вырашыў прынесці мужчынскае цела ў ахвяру жаночаму воку. Менавіта такі варыянт мне і прапанавалі, экстрэмальны – узімку голым паздымацца… Я не страшыўся мерзнуць. І нельга сказаць, што я быў ужо зусім голы. У мяне быў абутак – балея з цэментам. А з вопраткі ў мяне была рыдлёўка”.

Анатоль Івашчанка: “Я не лічу гэта хуліганcтвам. Магчыма, калі б мы пазавалі зусім голымі ці калі б мы былі дзяўчатамі, гэта было б па-хуліганcку”.

Севярын Квяткоўскі: “Ідэя для нашага псеўдапурытанскага грамадства досыць хуліганская. А я люблю хуліганіць – інтэлектуальна, творча. І таму я з радасцю далучыўся. Я не эксгібіцыяніст. Але калі часам можна эпатаваць публіку, з задавальненнем гэта раблю”.

Сірошка Пістончык: “У гэтым німа ні рэвалюцыі, ні правакацыі – эта проста жэст, сваеабразнае запрашэнне да разгавора на балезненыя цемы. (…) У голава ліціратара наліцо дадатковае аружые ў барбе з пурытанствам і ліцамерыем”.

Віталь Рыжкоў: “Падчас фотасесіі я думаў пра тое, што гэты чалавек, з якога мяне малявалі, ад нечага памёр. І гэтыя чорныя кропачкі на лёгкіх, і гэтыя ненатуральных – відаць, мёртвых – колераў унутраныя органы… У мяне бодзі-арт з дыягназам. Толькі я не ведаю, з якім”.

Ілля Сін: “Я адразу ўсведамляў, што гэта будзе не проста прыгожая выява, але адлюстраванне маіх ідэяў. Тое, што можна пабачыць у календары, не столькі фотапартрэт, колькі своеасаблівая мастацкая акцыя, якая называецца “Апаганьванне іконы”. Фота – тая форма, у якой гэтая акцыя ўвасобілася”.

Андрэй Хадановіч: “У Беларусі аднойчы мусіць распрануцца кожны. Калі літаратары – святарныя каровы, настаўнікі жыцця, жывыя помнікі самім сабе, аголеная задніца – адзіны жывы атрыбут, які ва ўсім гэтым ёсць. Нешта гарантавана “сваё”.

Андрэй Адамовіч: “Гэты праект - чыста эстэтычная акцыя, а не эратычная ці парнаграфічная. (…) Думаю, што калі б я быў дзяўчынай, дык не пагадзіўся б удзельнічаць ці, прынамсі, вельмі доўга вагаўся б. Бо тады б заставалася верагоднасьць, што хтосьці можа лічыць гэта эротыкаю. А так... Прынамсі, мае фотаздымкі эротыкай ніхто не палічыць. (Нядобра хіхікае.)”

Пад вокладкай
“Канец словаў” – комплексны эстэтычны праект, у якім удзельнікі распранаюцца ня толькі візуальна, але і тэкстуальна. У тэкставую частку ўваходзяць:
- інтэрвію з героем (пра выявы, словы і неапранутыя целы);
- ягоныя рэфлексіі з нагоды магістральнай тэмы “Канец словоў” (літаратары атрымалі поўны карт-блянш у трактоўцы тэмы);
- лепшае з напісанага (уласны бэст аўтар абіраў сам); ілюстрацыі прасторы, дзе ў зьяўляюцца словы, каб потым скласьціся ў тэксты (у візуалізацыі працоўнага месца героям або дапамагаў фатограф, або яны малявалі яго самі).
Кожны асобнік мае бонус: адну з сэрыі паштовак з альтэрнатыўнай выявай некаторых удзельнікаў праекту і іх аўтографамі на адваротным баку.

Марыя Мартысевіч, аўтарка ідэі, каардынатарка: “Ці не ўпершыню за гісторыю найноўшай беларускай літаратуры пісьменнікі стварылі штосьці не на густы айчыннай публікі (збольшага кансэрватыўныя), не ў чаканьні пахвалы крытыкі (збольшага афіцыёзнай), а… для сябе. Успрымайце гэта як чарговы мастацкі твор нашых мадэляў, напісаны ў суаўтарстве з фатографамі – уласным целам. Калі ж казаць пра значэньне гэтага праекту ў літаратурным вымярэньні – то гатоўнасьць распрануцца перад камэрай наўпрост карэлюе з раскаванасьцю ў творчасьці. Фактычна вядзецца пра прэзэнтацыю лібэральнага канону беларускай літаратуры”.

“Канец словаў” ёсьць спробай разбурыць “савецка-школьны” імідж белліту зь яго нафталінавым маралізатарствам, анахранічнай кансэватыўнасьцю і настойлівай цнатлівасьцю. Ідэолягі і ўдзельнікі праекту сьвядома балянсуюць на маскультурнай мяжы, сынтэзуючы аголенасьць як відавочную поп-форму зь зьместам, што мае традыцыйную рэпутацыю “не для ўсіх”. Такім чынам, адначасова адбываецца іранічная “глямурызацыя” маргінальных аўтараў і пэўная радыкалізацыя звычайна камфортнага “глянцу”, утвараючы арыгінальны візуальна-вэрбальны гіпэртэкст з шматлікімі падтэкстамі.
Дар’я Сітнікава, суаўтарка канцэпцыі, каардынатарка: “Кажуць, Мэрілін Манро ў свой час прачытала джойсаўскага “Уліса”. Ёсьць адмысловае фота, дзе зафіксавана, што яна дачытвае апошнія старонкі. Ці - прынамсі – робіць выгляд. Наш праект – спроба выцягнуць сучасную беларускую літаратуру па-за межы цьмяных заляў і ўзьнёслых (ці – наадварот - прыніжальных) дыскурсаў. І зрабіць яе моднай, прывабнай для чытача – праз скандал, глямур, сьвядомую “папсавізацыю”. Дзеля таго, каб аднойчы пабачыць Люсю Лушчык, якая дачытвае томік Хадановіча ці Акудовіча. Ці – прынамсі - робіць выгляд”.
Задача праекту – прадэманстраваўшы далёка не анфас герояў наяўнага культурнага поля, заангажаваць чытача павярнуцца да беларускай літаратуры тварам. У гэтым сэнсе “Канец словаў” – ня крыза жанру, ня танны піяр і не сытуацыя, калі літаратару няма што паказаць, акрамя аголенага азадка. Удзельнікі праекту – самадастатковыя аўтары, якія, скідваючы зь сябе вопратку, кідаюць выклік наяўнаму культурнаму status quo. Ім ёсьць, што прадэманстраваць – галоўнае, каб было каму глядзець.
Максім Жбанкоў, суаўтар канцэпцыі: “Навошта мы гэта зрабілі? Каб выказаць вельмі простую думку: «Зьвярніце ўвагу на нашых герояў! Вось яны: розныя, таленавітыя, рызыкоўныя. Любіце іх пакуль яны жывыя – пакуль яшчэ не пераўтварыліся ў помнікі ды школьныя падручнікі». Наш праект – гэта прызнаньне ў любові да герояў сучаснай айчыннай культуры. Добра, што яны ёсьць. Добра, што робяць сваю няўдзячную справу. Варта іх ведаць і варта шанаваць”.
Набыць арт-календар "Канец словаў" можна ў краме "Падземка" (пр. Незалежнасьці, 43), кірмашы "Мир книг" (Купалы, 27), прэзыдыюме Акадэміі навук (пр. Незалежнасьці, 66).
Да кожнага асобніка бонусам - ню-паштоўка! Пры набыцьці правярайце камплектнасьць:)

a_possum

Набор-2009

Канец словаў